Vacuüm

Je kent het wel. Verjaardagen of andere gelegenheden en een heleboel bezoek, dat je iets te eten wilt geven. Ik ben groot voorstander van ontmoetingen rondom een maaltijd, want dat werkt verbindend. In dat opzicht is een bakje koffie met de alleenstaande buurvrouw al heel fijn.
Goed, omdat er op het moment van ontvangst heel veel staat te gebeuren en je de gasten graag te woord wilt kunnen staan, probeer je dan van tevoren zoveel mogelijk te regelen.

Wanneer het je niet lukt om volledig verpakkingsvrij boodschappen te doen en je een georganiseerde bende wilt voorkomen… dan moet je zorgen dat er zoveel mogelijk dingen al uit de verpakking zijn.

''Binnenkort zijn we zelf vacuüm verpakt in ons eigen afval en is er geen ontkomen meer aan.''

Juist. Anno 2018 hebben we last van welvaartsziekten, nemen mensen met psychische problemen toe en… hebben we een overschot aan verpakkingen. Zelfs zo, dat het overal rondslingert, er veel te veel in de natuur, het voedsel en vooral het water terechtkomt. Beter gezegd; in ónze natuur, óns voedsel en óns water. Niet dat we de aarde bezitten, maar het is wel vóór ons. We kunnen niet zonder.
Pas las ik dat iets als ‘weggooien’ niet bestaat. Misschien is het namelijk wel uit ons beeld, maar het moet ergens blijven. Het is nooit helemaal weg. Binnenkort zijn we zelf vacuüm verpakt in ons eigen afval en is er geen ontkomen meer aan. Het zit overal om én in.

''We dachten na, kletsten wat en maakten onze hoofden leeg boven de dampende en heerlijk geurende gerechten.''

We ontvingen onlangs twee-derde van onze naaste familie. Dat zijn al 18 volwassenen en 7 kinderen bij elkaar. Ik heb de hele zaterdag zo’n beetje in de keuken gestaan met de man. Hij schilde en ik bereidde. Appelcake, citroencake, stoofpeertjes, pizza en preitaart. En dan gaat het gezinsleven ondertussen ook door. Nu kon ik twee dingen doen. Me ergeren, stressen en druk maken – waarom haalden we ons dit werk op de hals – of genieten. Ik deed het laatste.
Misschien sus ik mijn geweten, aangezien ik nog steeds niet volledig verpakkingsvrij leef, maar het voelt zo heerlijk om ambachtelijk bezig te zijn. We dachten na, kletsten wat en maakten onze hoofden leeg boven de dampende en heerlijk geurende gerechten.

Natuurlijk ben je een hele zaterdag ‘kwijt’. Maar ik vul liever de dag op deze manier, dan dat ik de container buiten vul met afval. Ik had even het idee uit het vacuüm te kunnen stappen van het vroeger zo vanzelfsprekende afval. Zo vanzelfsprekend, dat ik moeite heb om daar van ‘terug’ te komen. Of is het juist vooruit?

''Misschien hoor je me over twee jaar niet meer over het geploeter rondom bewust leven.''

Vrienden schudden lachend hun hoofd als ik weer eens enthousiast ben over een nieuw inzicht. Kom ik weer met mijn wilde en ideeën. En… houd ik het wel vol of is dit weer een tijdelijke bevlieging?
Misschien hoor je me over twee jaar niet meer over het geploeter rondom bewust leven.
Niet omdat ik er niet meer aan doe, maar omdat ik het me zo eigen heb gemaakt, dat het de nieuwe ouderwetse vanzelfsprekendheid is. Geen zoektocht meer, maar dan heb ik mijn adressen waar ik terecht kan. Dan heb ik het breien, haken en naaien volledig onder de knie, ben ik dagelijks te vinden in mijn moestuin en dans ik op geitenwollen sokken de kamer door. En ontvang ik mijn bezoek met zelfgemaakte borrelnoten. (Ik weet niet of dat kan, maar bij wijze van spreken dan, hè…)

Deze blog is geschreven door Mirjam Ordelman, eigenaar van oak and blush.