Duurzame patiënt

Ik ben al meer dan twee weken thuis met een gebroken teen. Klein botje, grote gevolgen. Maar weet je wat ik ontdekte? Het is best duurzaam, dat thuiszitten. Hoe, dat lees je hier.

Ik ga natuurlijk niet beweren dat we allemaal onze botten moeten gaan breken, maar het heeft zijn voordelen. Afgezien van de nadelen dan.
Ik mis de frisse buitenlucht. De ritjes op de fiets naar school met de kinderen. Het contact met anderen op het schoolplein of simpel bij het boodschappen doen. En dan komt daar natuurlijk ook het afhankelijk zijn bij. Gelukkig kan ik al letterlijk beter uit de voeten nu het gips eraf is, maar zeker in het begin was het heel fijn dat anderen de kinderen meenamen naar school, boodschapjes haalden of de was voor me deden. Ik kroop op schoof de trap op en af, een kind van anderhalf of de wasmand meenemen was er niet bij.  Een lesje hulp vragen, hoor. Maar - zoals ik al zei - het gaat de goede kant op gelukkig. Nog niet goed genoeg, want ik kan geen schoen aan, nog niet auto rijden of fietsen en ben dus thuis. Dag in dag uit.

Dat lijkt vervelend, maar ik vermaak me goed moet ik zeggen. En het blijkt dus best duurzaam. En we leven ook onbewust iets zuiniger. Hoe?

Moet ik eerst bekennen dat ik echt nagenoeg wekelijks een kringloop in dook, of meer. En alhoewel ik echt bewust probeerde te snuffelen, ging er regelmatig iets illegaal langs de grens van 'heb ik dit echt nodig?'
De stad bezoek ik niet zo vaak, maar als ik ging voor ondergoed en sokken voor het nageslacht, nam ik ook wel eens iets mee wat niet op de lijst stond. 
De boodschappen worden vandaag voor de tweede keer bezorgd. Ik stop daar direct mee als ik weer in staat ben zelf te gaan, maar ook op die manier beperk je de impulsaankopen. Ook bestel je in het kader van de bezuinigingen zo veel mogelijk voor de hele week en rijd ik dus ook niet meerdere keren op en neer. 

"Nu nog vasthouden, deze manier van slow living."

Over rijden gesproken, in de winter ben ik toch wat gemakzuchtiger merk ik. Even hier naartoe, even dat snel. Door de rust van het thuiszitten denk ik beter na over wat we moeten doen en nodig hebben en kun je dus ook efficiënter te werk gaan. En dat scheelt dus ook onnodige (haastige) autoritjes. 

Alle tijd voor herstelwerk nu ook. Hulde aan YouTube voor video's die je leren sokken te stoppen, zo kunnen de maillots weer even mee. Ik ben aan het breien gegaan. Ik begon aan een mooie top, simpel, behapbaar en een goed patroon om 'in te komen'. 
Alle tijd om me te verdiepen in het hebben van een moestuin of termen als permacultuur en voedselbos voor de aanleg van onze tuin.
Nu nog vasthouden, deze manier van slow living.

"Ik ben straks theoretisch een expert, nu de praktijk nog. "

Want dat is het eigenlijk. Slow living. Langzamer, vertraagd leven. Meer aandacht voor wat je doet. Bewust keuzes maken en je beperken tot wat nodig is. Dit roep ik wel vaker, maar ik werd er nu even fijntjes aan herinnerd. Jammer dat ik daar een breuk voor op moest lopen.

Het mooie is ook dat ik zin krijg om aan de slag te gaan. In huis, in de tuin en voornemens als minder de auto pakken en vaker de fiets. Zo las ik een boek over afvalvrij leven met super-laagdrempelige tips, daar deel ik later nog wel iets over. Ik ben straks theoretisch een expert, nu de praktijk nog. Want het omzetten in daden, blijkt voor dit gewoontedier toch een hele stap elke keer.

Hoe doe jij dat; het omzetten van woorden naar daden? Ben je heel geleidelijk aan het aanpassen of zet je in één keer de knop om wat betreft een duurzame lifestyle?
Deel het met #ikbensam

Deze blog is geschreven door Mirjam Ordelman, eigenaar van oak and blush.