Duurzaam ondernemen - Stadsboerin

"Ik heb vieze handen,"verontschuldigt ze zich, wanneer we kennismaken. Ellen Willems heet me van harte welkom en vertelt me meteen dat we vaker mogen komen. In één armzwaai wijst ze me de moestuin en bloemenpluktuin aan en daarna neemt ze ons mee naar de kippen, waar ook schattige kuikentjes rondlopen. Ze vertelt dat er maandag varkens komen en misschien ook schapen. Welkom bij de Stadsboerin van Doetinchem. 

"Let alsjeblieft niet op de rommel," zegt Ellen, wijzend op de hoop puin, links van de deur van de tuinkamer. "Ik vind het vreselijk." Ze is liever gisteren dan morgen klaar met al haar plannen en geniet zichtbaar van alles wat er ondertussen om ons heen gebeurt. 
Ik had me voorgenomen wat vragen te stellen, maar het spreekt eigenlijk allemaal voor zich. Links en rechts zijn vrijwilligers aan het werk. Een deur wordt in de verf gezet, twee dames zijn zonnebloemen in volle grond aan het zetten en een ander maakt de grond klaar voor een vak wilde bloemen. 
Het is donderdag, eind van de morgen en het ruikt binnen naar versgebakken brood en knoflook. De tafel wordt gedekt, de vrijwilligers druppelen binnen. Op een kast staat een flyer die iedereen uitnodigt deel te nemen aan de lunch op donderdag. Voor €2,50 kun je mee-eten, de vrijwilligers mogen zo aanschuiven.

Duurzaam-moestuin

Ik ben in Doetinchem, schuin tegenover ons huis aan de rand van het Kruisbergse bos. De Kruisberg heeft al vele functies gehad. Een herenboerderij, een ziekenhuis, een gesticht voor jongens en later een gevangenis. Zo'n twee jaar geleden sloot het asielzoekerscentrum hier haar deuren en nog altijd is de gemeente op zoek naar een nieuwe bestemming. Ellen weet dat ze hier eigenlijk tijdelijk zit, maar heeft er alle vertrouwen in dat ze met haar onderneming kan laten zien wat mogelijk is en denkt te kunnen blijven. Ze heeft zelfs zoveel vertrouwen, dat er op dit moment een keuken wordt geplaatst en er fruitbomen zijn geplant - samen met de kinderen uit de buurt en van de buitenschoolse opvang, die zich ook op het terrein heeft gevestigd. 
Ik geef haar geen ongelijk. De hele plaats nodigt uit om mee te werken, aan te schuiven en te blijven hangen. Een community, zoals Suzanne ter Harmsel van 'de Stadmaker' het noemt. Dat willen ze maken van het hele terrein. "We willen mensen dichterbij de natuur, dichterbij de herkomst van eten en dichterbij elkaar brengen," lees ik op de website van de Stadboerin. Zelfs in de opstartfase vind ik dat al goed gelukt.

"Mensen die alleen wonen, ervaren de maaltijd ’s avonds niet meer als een moment waar je van kan genieten. Bij een fijne maaltijd hoort contact met anderen."

Met een beetje geluk kunnen we binnenkort groenten kopen en bloemen halen op deze plek, de eitjes zijn al te koop. En naast dat je er kunt eten, worden er ook workshops gegeven; brood bakken, tuinieren, buiten koken, bloemschikken of over speciaal bieren. Het mooiste vind ik de aanschuiftafel op de woensdagavond. Op de site staat daarover; "Mensen die alleen wonen, ervaren de maaltijd ’s avonds niet meer als een moment waar je van kan genieten. Bij een fijne maaltijd hoort contact met anderen. Een vaste groep vrijwilligers gaat daarom wekelijks maaltijden koken met oogst uit onze tuin. De maaltijden zijn gezond en lekker en voor 7,50 euro mag je bij ons aanschuiven." En er wordt ook niets weggegooid. Wat een mooi initiatief! 

duurzaam-weiland

biologische-kip

"Bestaat er ook zoiets als duurzame contacten?"

'Wat maakt me enthousiast?' vraag ik mezelf af als ik toe sta te kijken hoe de soep wordt opgeschept. Het zijn denk ik de handen, met sporen van het wroeten in de aarde, die de kommen soep doorgeven. Het zijn de vriendelijke en belangstellende vragen over en weer. Niet iedereen kent elkaar, maar ze delen iets gezamenlijk. Misschien de liefde voor tuinieren, maar het is in ieder geval ook deze plek. Bestaat er ook zoiets als duurzame contacten? 
Ondertussen is mijn dochter Eden, die mee is, al dikke vriendjes met de witte hond Mick, die op zijn beurt weer elke keer stiekem de keuken in wil.

biologisch-brood

duurzaam-fornuis

recept-oud-brood

duurzaam-restaurant

Het is iets wat mij raakt. Het is iets wat SamSam drijft. SamSam droomt ervan samen op een pragmatische manier veel te kunnen betekenen voor onze medemens. Daarnaast geloven wij in duurzaam en verantwoord leven. Dat is niet alleen met energiebesparingen of het hergebruik van theezakjes, bij wijze van spreken. 
Terecht merken sommigen op dat het een druppel op de gloeiende plaats is, door als individu duurzaam te leven. Klopt. Daarom hebben we elkaar nodig, dan bereik je veel meer. Misschien niet 'veel meer' in de zin van grootse projecten of acties die het wereldnieuws halen. Maar wel 'veel meer' in de zin van mensen; elkaar helpen, elkaar ontmoeten en ook nog iets moois samen ondernemen; rentmeesterschap.

"Eet je mee?" wordt me gevraagd. Dat is niet het geval. Maar als ik terug loop, vind ik het reuzejammer dat ik niet van de lekkere soep heb geproefd. Toch maar een keer aanschuiven bij de lunch. En maandag uit school ga ik met de kinderen kijken. Dan komen de biggetjes.

Ben of ken jij ook een duurzame ondernemer? Laat het ons weten of deel het met #ikbensam

Deze blog is geschreven door Mirjam Ordelman, eigenaar van oak and blush.

---

Meer inspiratie?

Waarom zou iedereen zeewier moeten eten? Hoe slaap ik milieuvriendelijk? Wat zijn de grootste energievreters in mijn huis? Laat je inspireren door onze bloggers die alles met je delen over hún happy sustainable lifestyle!