De boeken in

Alles met de smartphone. En ja, dat ding is reuzehandig. Maar afgezien van het feit dat veel gebruik ook veel opladen betekent, word ik eigenlijk horendol van de prikkels. Dan maar weer ambachtelijk terug de keuken in met een kookboek. Ik heb een hele middag de keukenprinses uit staan hangen, eerlijk gezegd niet geheel zonder een blik op internet. En toch verdwijnt dat kookboek nu niet meer in het bovenste en uiterste hoekje van mijn keuken. Gebruik jij je kookboeken (nog)?

Je hebt het vast ook weleens gehad. Zit je op de fiets in hartje zomer, misschien wel luidkeels zingend. Had je beter niet kunnen doen, want ineens hap je in een zwerm vliegjes. In je oog, in je mond en in je neus. Zo voelt het leven voor mij regelmatig. Vooral het leven online, met die constante vloed aan nieuwe berichten, opiniestukken, mooie plaatjes, inspiratie en zinloze updates van oud-klasgenoten, afgewisseld met advertenties die je vertellen waar je voor het laatst naar hebt gezocht op marktplaats of google. Je vliegt van het ene account naar het andere. Swipen, liken en iedereen en alles om je heen laten versloffen.

''Swipen, liken en iedereen en alles om je heen laten versloffen.''

Ik was er ineens klaar mee. Je zou er toch spontaan een concentratiestoornis van krijgen. Hoe vaak ik wel niet naar mijn smartphone grijp. Want die slimme telefoon (snap je hem… smart phone) weet ondertussen meer dan ik. Ik ben overigens benieuwd of de klimaatspijbelaars van afgelopen week dat ding nu ook minder vaak aan de oplader leggen, maar dat even terzijde…


Ik wil in ieder geval slechts drie maal per dag online zijn en het lukt me tot nu toe bijzonder goed.
Kan ik mijn kinderen leren dat die schermpjes ons niets te bieden hebben, ben ik er ondertussen toch behoorlijk aan verknocht. Dat moest anders. Ik was toevallig ook in een creatieve bui en ging aan de slag met het muizenhuis a la Sam en Julia. Enige boeken zijn dat. De kinderen gingen er enthousiast in mee, geïnspireerd door de plaatjes in het prentenboek.
Terwijl het nageslacht in de weer was met een mix van Barbiespullen, knuffeltjes en het poppenhuis, wilde ik me gaan verdiepen in stoofschotels.

''Ik woon al bijna negen jaar niet meer thuis en heb al die tijd nog nooit een stoofschotel gemaakt of bouillon getrokken.''

Ik heb namelijk onlangs een deel van Bianca in de vriezer gestopt, zelf ingepakt. Een koe, begrijp je… En er gaat een wereld voor me open. Ik woon al bijna negen jaar niet meer thuis en heb al die tijd nog nooit een stoofschotel gemaakt of bouillon getrokken. Het mooie – en duurzame – van dit vlees is dat het een koe van een kennis was, geslacht door een lokale slager in nu in z’n geheel geconsumeerd wordt. Ik heb nu dus ook een staart in mijn vriezer liggen. Enfin, stoofpotje dus. Mijn hand schoot in een reflex naar mijn slimme telefoon, maar ik realiseerde me, dat ik ook dit best zonder dat ding kon.
Moest ik he-le-maal het keukentrapje pakken om op de bovenste plank in het verste hoekje van mijn keuken een kookboek te pakken. Overigens wel ‘Het nieuwe kookboek, het basiskookboek voor iedere keuken”, de 38edruk. In die bijna negen jaar slechts enkele keren gebruikt. Schande.

Ik had Chili con carne in gedachte. Pagina 232. Maar had je daar gehakt voor nodig? Ik zocht eigenlijk iets om de (vele) schenkel in te doen. Terug naar het register, schenkel kan ik vinden op pagina 76. En daar staan verschillende soorten bouillon te lonken. Te lonken ja, want ik wordt enthousiast van zinnen als; “De bouillon op kleur en smaak afmaken met gezeefd bruin van jus of tomatenpuree en enkele druppels Engelse saus op ketjap.” Of nee wacht, wat is Engelse saus? Even google… of nee, dat zou ik niet meer doen. Zou het hetzelfde zijn als de Worcestershire in mijn keukenlade? Dan toch maar naar de buurvrouw lopen om te vragen? Ik blijf even wat onthand zitten. Want in principe is die telefoon natuurlijk gewoon een verlengstuk van mijn hand.
Dan maar toch Chili con carne van pagina 232. Maar daar gebruiken ze ook al die Engelse saus voor, zie ik. Zou het erg zijn die saus weg te laten? Is er niet ergens een forum waar ik stiekem even terecht kan? Hopeloos. Ik weet niet of ik hier nou rustiger van word.


En toch… zo’n boek blijft anders. Ik blader er doorheen. Van brood tot yoghurtroomijs, tientallen pagina’s met sauzen en helemaal achterin wat tekst en uitleg rondom het nuttigen van voedsel. Ik citeer; “Uit voedingskundig oogpunt is het gebruik van een ontbijt noodzakelijk, onder andere om het bloedsuikergehalte en daarmee ook het concentratievermogen op peil te houden…” Concentratievermogen, daar hadden ze het in 1948 dus ook al over. En wist je dat het 11-uurtje (mid-morningsnack) nodig is “voor opgroeiende jeugd (in de pauze) en voor werkers met zware spierarbeid?” Even lachen hoor; er wordt gesproken over een bruine boterham met hartig beleg (eventueel gecombineerd met komkommer of een blad sla).” Het staat er echt, pagina 446 bovenaan. Willen de klimaatspijbelaars dan nu ook niet meer hun snack uit het automaat trekken en stoppen met al die blikjes en flesjes drank?

''Concentratievermogen, daar hadden ze het in 1948 dus ook al over.''

Dit kookboek is vermaak van het hoogste niveau. Helaas niet (meer) leverbaar zag ik op diverse sites. Want ik kon het niet laten om bij het schrijven van deze blog af en toe het online naslagwerk erbij te pakken. En dan nu terug naar het stoofpotje. Want ik heb dus ook online gezien dat Chili con carne best met schenkel kan. Ik heb het recept opgeschreven. Met de hand, je weet wel, pen en papier. En dan nu weer zonder wifi verder.

Deze blog is geschreven door Mirjam Ordelman, eigenaar van oak and blush.

---

Meer inspiratie?

Waarom zou iedereen zeewier moeten eten? Hoe slaap ik milieuvriendelijk? Wat zijn de grootste energievreters in mijn huis? Laat je inspireren door onze bloggers die alles met je delen over hún happy sustainable lifestyle!