Neem de tijd!

Vakantie. Het is heerlijk weer, dus besluit ik met de drie kinderen naar een recreatiegebied te gaan aan het water. Maar eerst nog even naar de markt, waar ik elke week brood, groenten en fruit haal.

Onderweg bedenk ik dat ik beter de bolderkar mee had kunnen nemen. In de gauwigheid ben ik ook nog mijn stoffen tassen vergeten en de jongste loopt alle kanten op, terwijl de oudste overal aan zit en de middelste met een duim in haar mond dromerig blijft staan. Zo’n kar was wel handig geweest.

Eenmaal bij de juiste kraam babbel ik wat met de groenteboer. "Wanneer ga je nou iets kopen?" informeert Lev.

Het brood zit in de mand, nu nog naar de groentekraam. Om de twee meter sta ik stil, vermaan ik de één om niet te ver door te lopen, de ander om te komen en weer een ander om niet overal aan te komen. ‘Dit schiet niet op,’ denk ik geërgerd. Eenmaal bij de juiste kraam babbel ik wat met de groenteboer. ‘Wanneer ga je nou iets kopen?’ informeert Lev.

Het klinkt wat ongeduldig. Natuurlijk, hij wil graag zwemmen. We schaffen nog een zonnehoed aan en nieuwe slippers, want de vorige zijn te klein. Bepakt en plastic bezakt lopen we terug naar de auto; het gaat niet veel sneller, ondanks mijn gefoeter.

"We hebben zowaar wel emmertjes en schepjes mee en het is nog maar elf uur. Eindelijk even ontspannen."

Bij aankomst op de parkeerplaats blijken de slippers nog niet zo’n succes bij Eden en ongeduldig til ik haar op, waarop zij een indianengehuil laat horen. Ik zet haar een paar meter verder neer op het gras en houd de slippers in mijn hand, mopperend in mijzelf omdat het picknickkleed niet in de auto lag.  In marstempo lopen we naar de ligweide om het water. Eenmaal geïnstalleerd op het gras, blaas ik langzaam uit. De kinderen zijn ‘ingevet’, we hebben zowaar wel emmertjes en schepjes mee en het is nog maar elf uur. Eindelijk even ontspannen.

"Mijn volgende stap in duurzaam leven? Timemanagement."

En dan vermaan ik mezelf ook maar even. Vakantie, met z’n allen naar de markt en een paar uur aan het water spelen en luieren. Dat had best gezellig kunnen zijn. En hadden we iets meer tijd genomen, was ik misschien ook niet van alles vergeten en maakte ik bewuster keuzes. Keuzes die vaak beter zijn.

Mijn volgende stap in duurzaam leven? Timemanagement. Niet alleen in het plannen, maar vooral in het omgaan met de tijd die we hebben. Want waar die haast nou goed voor was? Dat gejakker zit er gewoon in. En voor je het weet, heeft het hele gezin zo’n opgejaagd gevoel. De kinderen nemen het ook weer over, dat idee dat alles snel moet. En efficiënt is het niet.

Tijd. De tijd nemen om me voor te bereiden. Om me te verdiepen in wat het beste is en in het uitvoeren ook de tijd nemen.

"Nee, ik vind het maar lastig. Bij vlagen lukt het (bij windstoten niet)."

Of het al toegepast is, laat ik even in het midden. Of nou, toch niet; om eerlijk te zijn is het hier ’s morgens vaak een gehaast. Doe ik regelmatig even snel boodschappen om vervolgens veel makkelijke, doch in veel plastic verpakte, producten mee te nemen. Om je vervolgens te ergeren of spijt te hebben. Nee, ik vind het maar lastig. Bij vlagen lukt het (bij windstoten niet). Ik voel mezelf ondertussen een vacuüm verpakt product van de maatschappij.

Iemand nog tips?

Deze blog is geschreven door Mirjam Ordelman, eigenaar van oak and blush.