Met mate

Tegenwoordig zijn er mensen die hun brood verdienen met opruimen. Bij een ander welteverstaan. Zelf hebben ze alles perfect op orde en dat leren ze dan ook aan iedereen die dat ook wil kunnen. Want er zijn nogal wat mensen blijkbaar, die dat niet lukt. Alles in vakjes en bakjes en niet te sentimenteel met opruimen, het is een gave. Minimaliseren is tegenwoordig helemaal hip en natuurlijk ook duurzaam; we hebben veel minder nodig dan we over het algemeen bezitten.  

Nou, ik zou ook wel zo’n coach kunnen gebruiken. Ik ben een verzamelaar, zei ik al eens schreef. En besmet het opruimvirus, ging ik zelfstandig aan de slag. Het geeft een voldaan gevoel, moet ik toegeven. Er is vast een wetenschappelijk onderzoek gedaan, dat uitwijst dat een opgeruimd huis ook een opgeruimd hoofd geeft. Je gooit veel weg, schenkt het één en ander en je kunt je spullen gewoon beter kwijt. Heerlijk. Maar. Er is een maar.

"En dan blijft je blik hangen op die ene kast in de kamer. Het is een opslagplaats geworden."

Op het moment zit ik nog volop in de baby-fase. Een kind van enkele weken oud, een peuter thuis en twee schoolkinderen… mijn leven speelt zich af op enkele vierkante meters en draait op dit moment vooral om het gezin. En dan zit je dus – alweer – de baby te voeden en je kijkt wat om je heen. En dan blijft je blik hangen op die ene kast in de kamer. Het is een opslagplaats geworden.

Ja – spreekt de opruimspecialist – hoe meer oppervlaktes je hebt, hoe meer plekken je hebt om iets neer te leggen. Voor je het weet, slibt elke horizontale centimeter in huis dicht, inclusief de vloer. En nu we leven met z’n zessen, heb je gewoon ook veel leven in huis. En veel spullen. En dat slingert dan zomaar ineens overal.
Aan het einde van de dag wordt hier alles weer opgeruimd op de juiste plek. Maar er blijft dan wel eens wat liggen. En ik heb er zelf nogal een handje van om iets te laten liggen, want dan zie ik het en weet ik nog dat ik er iets mee moet doen. Ja ja, je begrijpt dat er dan nogal wat ligt te wachten. Op die kast. Zo gaat dat.

"Voor je het weet, slibt elke horizontale centimeter in huis dicht, inclusief de vloer."

Laten we wel wezen, ik vind er veel voor te zeggen om niet zomaar van alles aan te schaffen en te bewaren. En ik kan me dan dus ook storen aan dat oneindige spoor van leven in huis. Toch heb ik ook het idee dat het leven dan ook half uitgeroeid moet worden, bij het minimaliseren. Geen speelgoed, geen stapeltje met nog te verwerken projecten, geen rondslingerend knutselwerk of uitnodigend tijdschrift. Nee, alles moet of weg of achter deuren en in bakken en manden. Je zou er een dagtaak aan kunnen hebben om dat bij te houden.

Breiwerk kindertrui

"En zulke herinneringen moeten niet bedreigd worden door de poetsdoek, bezem en prullenbak."

Is dat wat ik wil? Ik vrees dat dan ook de creativiteit in de kiem gesmoord wordt, bijvoorbeeld.
Met mate, minimaliseren met mate. We blijven ons hier bewust van wat we aanschaffen en bewaren en hoe we het opbergen, maar we leven. Soms laten we de boel gewoon lekker dichtslibben, maar hebben we het beregezellig gehad. En zulke herinneringen moeten niet bedreigd worden door de poetsdoek, bezem en prullenbak.

"En dan is het ook wel weer goed geweest. We leven niet in een woonmagazine."

Toch een kleine opruimtip in het land van de chaos? Zet een kookwekker op vijftien minuten en ruim zoveel mogelijk op. En dan is het ook wel weer goed geweest. We leven niet in een woonmagazine. En de grap van die bladen is dat er dan heel huiselijk quasi nonchalant een plaid met een tijdschrift en een leesbril worden neergesmeten, anders is het ook zo onmenselijk ongezellig… Onopgemaakte bedden – zodat je er zo in zou willen springen – doen het ook heel goed. Doe er je voordeel mee, zou ik zeggen.

Deze blog is geschreven door Mirjam Ordelman, eigenaar van oak and blush.