Klant is koning

Ik ben er niet op afgestudeerd en heb er ook geen wetenschappelijk onderzoek naar gedaan. Dat voorop gesteld. Maar mij lijkt al die (pakket)post - ook al kocht je zojuist volledig biologisch afbreekbare schoenen - niet het beste idee. Dan moet ik daar wel bij zeggen, dat je bepaalde, heel erg goede producten, niet op elke hoek in een dorp ergens aan de afgrond van Nederland - bij wijze van spreken dan - kunt kopen. Waar kies je dan voor? Ik loop tegen dit soort dilemma's aan.

Het is voorjaar en dochterlief moest nieuwe schoenen. Zoals een groene goeroe van duurzaamheid betaamt, keek ik eerst  verschillende keren bij de plaatselijke kringloopwinkels. Maar nee, niet haar maat. Vervolgens dook ik met haar de stad in. Maar nee. Want ik ben gewoon niet van de plastic glitterzolen en spierwitte sportmodellen. Niet schoon te houden en niet mijn stijl. De keuze is dan al snel beperkt. En toen dook ik toch het internet maar op. Ik vond afgeprijsde ballerina's. Deense, welteverstaan op één of andere (ietwat vage) site. Ze kwamen bijna een week na bestelling binnen, waar ik zo nog even op terug kom. Maar ze is er blij mee; het zijn stevige, comfortabele schoenen en super schattig.
Toch bleef die bestelling me dwars zitten.

duurzame-kinderschoenen

Tegenwoordig is alles in een muisklik te doen. We beheren ons geld, onderhouden contacten en doen inkopen online. Ondertussen - en het heet hier denk ik ook niet voor niets de 'Achter'hoek - sluiten winkels zich en is er in wat overblijft niet heel veel bijzonders te halen. Wil ik meer keus of zoek ik het in de duurzame hoek, dan stap ik in een auto naar een grotere stad of ik bestel online. Maar het liefst winkel ik op fietsafstand. 
Opent zich hier een leuke winkel, dan ben ik een enthousiaste klant. Ik probeer, als ik dan toch iets nieuws nodig heb, lokaal te shoppen. Daar maak je de ondernemer blij mee, maar ik denk dat het ook beter is.

"De heen-en-weer jakkerende pakketbezorgers blazen nogal wat de lucht in als ze plankgas door de straten rijden."

Alhoewel het een uitkomst is dat we online kunnen bestellen, is de reis die de bestelling maakt bepaald niet 'goedkoop'. De heen-en-weer jakkerende pakketbezorgers blazen nogal wat de lucht in als ze plankgas door de straten rijden. Stoppen - sommigen laten de motor draaien - gas, straat in straat uit. Dag in, dag uit. Toen we in een woonwijk woonden, nam ik nagenoeg dagelijks pakketjes aan voor de niet aanwezige buurtbewoners. Zoveel dat ik overwoog een 'lokaal' breng- en ophaalpunt te worden tegen betaling. Ook wel gezellig, want zo sprak ik mijn buren weer eens, maar wat een stroom aan pakketten. Niet zelden uit het buitenland. Ingevlogen -gevaren of -gereden en aan de voordeur gebracht. 's Avonds besteld, de volgende dag in huis. Vanuit je luie stoel, kan niet makkelijker. Veel makkelijker dan een jacht in de stad, waar dan ook net niet is te vinden wat je zoekt en het veeeeel te lang duurt voor je hebt wat je wilt. Tegenwoordig kun je zelfs bij een bepaalde site een soort 'verzendabonnement' afsluiten, zodat je niet onbeperkt verzendkosten hoeft te betalen. Vinden we het dan heel vreemd dat niet alles meer te vinden is in de winkel, wanneer we zulke veeleisende en ongeduldige klanten zijn?
Men probeert in menig winkel nog klanten te lokken met een bakje koffie of een ander 'belevenis-element', maar er valt niet op te boksen tegen het bestelgemak, vrees ik. Jammer, want ook professioneel advies en een ontspannen praatje zijn echt niet onbelangrijk. Dat vriendelijke praatje hoef je niet te verwachten van een opgejaagde pakketbezorger die haastig kartonnen dozen rond smijt (laten we wel wezen, beschadigde verzendingen gepropt in een te kleine brievenbus aan het begin van onze oprit of rondslingerende dozen met waardevolle inhoud zijn hier geen uitzondering en ja, ik heb de klantenservice al menigmaal gebeld.)
Is de vriendelijke en vakbekwame winkelier een uitstervend ras, samen met de (onlangs verdwaalde) ijsbeer? Want er valt dus ook niet op te boksen tegen de CO2-uitstoot van (het produceren van) verpakkingsmateriaal en de uitlaatgassen bijvoorbeeld. Om maar te zwijgen van het onbeperkt retourneren met alle gevolgen van dien.

milieuvriendelijke-producten

"Een melkboer met glazen flessen. Dan gaf je peuter het paard nog een wortel voor je hem uitzwaaide. Dat was pakketbezorging drie punt nul."

Ik breek hier natuurlijk een lans voor duurzaamheid. Maar ook dat vraagt een kritische blik. Speciale was-eieren of de door mij getipte vilten was-droogbollen bijvoorbeeld, besteld aan de andere kant van het land. We moeten tegenwoordig ook wel overal heel hippe en handige hebbedingen voor gebruiken, hoor. Hadden ze dat twee generaties voor ons ook nodig? Draven we niet een beetje door met alle handige hulpjes voor een nog groter gemak? Het liefst met een label erop dat dit 100% natuurlijk is, biologisch, volledig recyclebaar en wat al niet meer is. Niet overdreven, er zijn katoenen broodzakken te koop op het wereldwijde web voor bijna tien euro. Geinig nostalgisch printje erop om het ambachtelijke gevoel te vergroten, maar dan draaien we een beetje door geloof ik. Waar is de gemiddelde burger die met een beetje gezond verzand en nuchterheid gewoon duurzaam is, zonder al de snufjes en handigheden? De betreffende broodzak was nog exclusief verzendkosten overigens. Een oude kussensloop verbouwen is misschien net iets meer moeite, maar nagenoeg gratis, om maar een voorbeeld te noemen.

gerecyclede-fiets

Hoe deden ze dat twee generaties voor ons? Om te beginnen wat meer op het gemak denk ik. Een melkboer met glazen flessen. Dan gaf je peuter het paard nog een wortel voor je hem uitzwaaide. Dat was pakketbezorging drie punt nul. Toen stopte men nog sokken en speelden de kinderen met een zelfgemaakte pop. Toen hadden ze geen AA-label aan je droger, maar gewoon een waslijn en deed je nog jaren met je kleding en schoenen. En nee, vroeger was niet alles beter, maar mijn opa's en oma's waren nog duurzaam, zonder het duurzaam te noemen. Vroeger was duurzaam gewoon normaal. 

Ik draai op dit gebied de klok voor mezelf wat terug en probeer niet gemakzuchtig te zijn. Niet te duurzaam ook, als je begrijpt wat ik bedoel. Het enige wat ik nu nog ga bestellen, zijn oranje tompoucen. Dan haal ik ze zaterdag op met mijn bakfiets, speciaal voor mij gemaakt en gereserveerd. De klant is tenslotte iedere dag koning, daar hoef je geen blauw bloed voor te hebben.

Hoe shop jij? Deel het met #ikbensam

Deze blog is geschreven door Mirjam Ordelman, eigenaar van oak and blush.

---

Meer inspiratie?

Waarom zou iedereen zeewier moeten eten? Hoe slaap ik milieuvriendelijk? Wat zijn de grootste energievreters in mijn huis? Laat je inspireren door onze bloggers die alles met je delen over hún happy sustainable lifestyle!