Kippen avonturen

We hebben zo’n drie jaar geleden de eigenaren van dit huis uitgezwaaid. Zij vertrokken met een zendingsmissie naar het buitenland en wij bewonen hun huis in die tijd. Een huis aan de rand van het bos, maar wel dicht bij allerlei voorzieningen en de bewoonde wereld. Ideaal, beter kan eigenlijk niet. Bij het huis hoort zo’n hectare grond, inclusief een wei en vennetje. Heerlijk. De kinderen kunnen hier naar hartenlust spelen en de aanblik van de bosrand, koeien en reeën is rustgevend. Over ons ‘buitenleven’ kan ik je veel vertellen. Bij deze.

" Nu was de idylle toch wel compleet. Stel je voor, je eigen eitjes!"

Toen we het huis onder ons beheer kregen, hoorden daar ook twee kippen bij. Ik zette de dames destijds enthousiast op de foto. Nu was de idylle toch wel compleet. Stel je voor, je eigen eitjes!

Kippen

Ik weet het nog goed, de bewoners vertrokken op een woensdag. Op maandag lagen de kippen dood in de ren. Tot zover de idylle. Kop eraf. Waarschijnlijk een marter, zeiden de kenners.

"De haan heeft het overleefd dankzij mijn heldhaftige optreden en was nog dagen schor. Echt."

Later deden we nog een poging. Ik sprak naar mijn man uit het zo leuk te vinden om weer kippen te hebben. Het hok werd gerepareerd en op een goeie dag kwam ik thuis en trof ik zes kippen en een haan aan. Ik was meteen enthousiast. Waar we overal lazen dat de beestjes nog op gang moesten komen  – ze waren nog jong – en niet meteen zouden gaan leggen, hadden we toch binnen de kortste keren een overvloed aan eieren. Het uitdelen begon en na verloop van tijd kochten we er nog vier kippen bij en toen hadden we tien kippen die eieren legden en lekker buiten in de ren onze restjes verorberden en had ik een eierkastje aan de weg, waar ik een deel van de eitjes verkocht.  Leuk hè?

Maar helaas was dat eierkastje ook wel eens leeg zonder dat er geld in het potje zat. En op een goede dag kwam ik thuis van boodschappen doen en zag ik een enorme roofvogel wegvliegen. Tjonge, dacht ik… wat maken die kippen toch een herrie! En wat is die vogel dichtbij! Om vervolgens één van de dames aan te treffen. Dood. En dan eten de andere kippen gerust hun vriendinnetje op hè… Ik ben ooit al krijsend naar buiten gerend omdat ik precies die roofvogel aan zag komen vliegen en op onze haan zag landen. De haan heeft het overleefd dankzij mijn heldhaftige optreden en was nog dagen schor. Echt.

"Hoe ik mijn eitje het liefste heb? In een cake."

En we hadden ook muizen in het hok die nog meer aten dan die kippen. O, wat hebben we een stress gehad toen die beesten die eerste dag in hun hok werden gestopt en de haan tijdens het avondeten al de vrijheid hadden gekozen en via de buren het weiland in rende. Een hele optocht met dekens en mensen om het beest weer te vangen. Ik kortwiek ook zelf de haan, mocht je een adresje zoeken.

Ingrediënten voor een cake

Ach, onze kippen. Het zijn er nog steeds negen en de haan kraait ook nog iedere zonsopgang. En dan de verse eitjes, zo lekker! Ook maken we geregeld iemand blij met een doosje en blijf ik dapper verkopen aan de weg. En wat het is, zeg het maar… het blijft een leuke vorm van mini-zelfvoorziening  om de dames en heer iedere dag te voorzien van water en voer, in ruil voor verse eitjes. Hoe ik mijn eitje het liefste heb? In een cake.

Deze blog is geschreven door Mirjam Ordelman, eigenaar van oak and blush.