Duurzember

Een maand vol warmte, lekkers en de ene gezellige activiteit na de andere. December is zo’n knusse maand, hè? Nou. Je hebt vast al nagedacht over de invulling ervan.

We worden weken van tevoren in de stemming gebracht door de gezellige lampjes in de straten. Zowel bij de winkels als in de woonwijken dansen de lichtslingers in de kille winterwind. Net of het hen niet kan schelen dat er nu weer een zeehond van z’n smeltende ijsschots af glibbert.
Tijd om erover na te denken, heb ik niet. Ik haast me naar de supermarkt, sta er minutenlang met ronkende motor te wachten tot er een plekje op de parkeerplaats vrijkomt. De motor uitzetten vind ik niet eens het overwegen waard. Veel te koud.
Ik kijk om me heen. Het is een hele bedrijvigheid, rondom me. De uitlaatgassen geven het winkelcentrum een mysterieus tintje, net als de rookwolk van een veel te vroeg afgestoken stuk vuurwerk, wat lachend voor de voeten van een voorbijganger gegooid wordt. Nou ja, voorbijganger… hij komt nauwelijks vooruit met zijn winkelwagen waar een flinke kop op zit. Ik spot ergens in zijn karretje het kant-en-klaar dessert, wat ik in gedachte had – hopelijk liggen er nog genoeg.

''Vol gas naar huis, ik ben ondertussen wel toe aan een restje chocoladeletter.''

Eindelijk kan ik mijn auto parkeren en ik haast me naar de karretjes. Haast, dat hoort er bij. Je moet immers altijd sneller zijn dan de rest, op jacht naar de kant-en-klaar desserts bijvoorbeeld.
Daar aangekomen – ik schepte onderweg drie veel te langzame twijfelaars bij een speciaal kartonnen display met kerststollen - nou goed, daar aangekomen, is er nog maar één pak desserts. Te weinig! Ik raak in paniek. Hoe moet ik in die korte tijd een alternatief bedenken? Kerst is al over twee weken.

Ik neem deze voor de zekerheid mee. Maar ook dat plan ging bijna in rook op, aangezien de verpakking gescheurd is. Ik dien een klacht in bij een personeelslid. Hij wijst me er vriendelijk op dat dit alleen de buitenste verpakking is. Elk plastic bekertje – met deksel – is immers apart verpakt in een plastic zakje. Fijn.
Ik heb uiteindelijk nog net geen tweede karretje nodig. Vol gas naar huis, ik ben ondertussen wel toe aan een restje chocoladeletter. Niet fair trade, maar dat is volgens mij ook alleen maar een verkooptruc. Ik verheug me op de haaienvinnensoep, garnalencocktail en hapjes kabeljauw, makreel, paling en tilapia. Het wordt een waanzinnig visbuffet. En van een de overbevissing was niets te merken, de schappen lagen nog helemaal vol. Wat nou verdwijnende vissoorten?

''Met zulke gelegenheden in hartje winter, draag je natuurlijk ragfijne japonnetjes van glitterpolyester.''

Twee weken later is het zover. Ik haal alles uit de verpakking en mag gelukkig mijn volle armen met afval legen in de container bij mijn buurvrouw, wat een vriendelijkheid, wat een mooie kerstgedachte. Onderweg verlies ik hier en daar een verpakking, maar ik geloof niet dat het zomaar vanuit de Achterhoek een oceaan in waait.
Het visbuffet is een enorm succes. We hebben het beregezellig. De witte beren ergens ver weg wat minder, maar daar krijg je op zo’n dag eigenlijk weinig van mee. En dat zou de sfeer ook bederven.
Jammer van dat nieuwe jurkje. Met zulke gelegenheden in hartje winter, draag je natuurlijk ragfijne japonnetjes van glitterpolyester. Een beetje fris, maar dat is snel opgelost met een flinke draai aan de thermostaat. Wij zitten er warmpjes bij en de pinguïns op de pool ook. Als dat niet duurzaam is?

''Maar ik denk dat ik met een beetje creativiteit nog groener dan een dennenkrans kan zijn.''

De feestdagen vliegen voorbij, de kilo’s eraan. En de winterdepressie voorkomen we door een vliegvakantie te boeken, als dat niet slim is? Ik zie nu al enorm uit naar volgend jaar…

Vergeef me mijn sarcasme. Het druipt er van af. Net een smeltende ijskap. Ben ik er dan helemaal op tegen? Dat kan ik niet zo stellen. Maar ik denk dat ik met een beetje creativiteit nog groener dan een dennenkrans kan zijn. Waarover later meer.

We wensen u een goede en groene decembermaand!

Deze blog is geschreven door Mirjam Ordelman, eigenaar van oak and blush.