Baby Bubble

Ik zit in een baby bubble. Begin september ontvingen we een zoon. Een bijzondere week van bezoek en voeden en vooral heel veel in bed volgde. Nu pakken we weer ons ritme op – ok, ik vergat dat de oudste twee een studiedag hadden, dus ik zit er nog niet helemaal in – ja, het is bijna alsof ik nooit anders dan vier kinderen had.

Natuurlijk zijn er dingen veranderd. Ik zelf ben ook veranderd trouwens. Waar ik bij de oudste maar een ‘half kraambed’ genoot, omdat ik al veel te snel weer rond rende, besloot ik nu bij de vierde van het begin tot het einde ‘schandalig’ te profiteren van de kraamzorg.

Familiegeluk

Je stelt duidelijker grenzen aan bezoek – het gezin komt eerst – en ook wat betreft de cadeaus was ik iets kieskeuriger. Dat klinkt heel hebberig, maar dat is het echt niet. Bij een vierde heb je ten eerste al heel veel in huis, wat nog prima functioneert. Jammer om dan dingen dubbel te krijgen en vervolgens niet of nauwelijks te gebruiken. Ook komt iedereen aan met kleine kleertjes. Heel schattig, maar na maat 56 ligt hij dus naakt, terwijl de helft van de stapel in de kleinste maat maar twee keer gedragen is. Ik probeerde daar wat in te sturen. Dat pakte goed uit.

"Bij de oudste kwam het niet in me op, maar nu ben ik veel meer van de tweedehands kleertjes."

Bij de oudste kwam het niet in me op, maar nu ben ik veel meer van de tweedehandse kleertjes. Zo was ik heel blij met een tasje van een vriendin, waar kleertjes in zaten van hun jongste waar hij uit gegroeid was. Mijn zus werkt bij een kringloop en kwam met tweedehands dekentjes aan en een handgemaakte slinger van stof.
Nog meer fijne cadeaus? Een maaltijd, een ochtend één van de kinderen mee om elders te spelen en boodschappen doen. Zoiets past niet in een papiertje, maar ik was er minstens zo blij mee. (Dit soort cadeaus doen het sowieso goed. Bak een taart voor een vriendin als ze jarig is of neem je oma een dagje mee uit in plaats van alweer een geranium in cellofaan.)

"Zoiets past niet in een papiertje, maar ik was er minstens zo blij mee."

Terug naar de baby. Onze kinderen groeien op in een wereld die zich steeds bewuster wordt van de impact van onze huidige manier van leven. Het verbruik van plastic loopt uit de hand en ook op gebied van voeding en materialisme zie je dat men wil minderen. Zo wordt er bij ons op de basisschool gevraagd de kinderen geen pakjes drinken of koek en snoep mee te geven in verpakkingen. Ook zijn er fruitdagen en wordt het afval gescheiden.
Nu las ik tussen alle nieuwsberichten rondom het plasticprobleem ook iets, waar ik werkelijk met mijn verstand niet bij kan. Tussen al die tips voor een ‘beginner’, tussen het ‘gebruik geen rietjes’ en ‘weiger wegwerpartikelen’, staat… geboortebeperking. Ik meen het. Ik citeer nu de nieuwssite NOS, die op haar beurt weer de Plastic Soup Atlas gebruikte als bron.

Pasgeboren baby

"Weet je wat ik hoop? Dat we een kleine Boyan hebben gekregen."

Dan knapt mijn baby bubble bijna. In al die berichten die ons bewust moeten maken van hoe we meer verantwoord kunnen leven, wordt geadviseerd om maar beter helemaal geen nieuw leven meer te verwekken. Want dat geeft zoveel plastic.
Ja, ik heb ook nogal wat overmatig afval voorbij zien komen in de kraamweek. En als je bijvoorbeeld wegwerpluiers gebruikt, dan produceer je onwijs veel afval, zo’n 260 kilo per jaar. Maar ligt die enorme berg afval of die plastic soep in de zee dan aan  het kind dat geboren wordt, of aan mijn keuzes als ouder wat betreft verzorging, opvoeding en levenswijze? Het laatste, neem dat van me aan.

Pasgeboren zoontje van blogger Mirjam

Weet je wat ik hoop? Dat we een kleine Boyan hebben gekregen. Een kind dat op z’n achtiende voor een profiel werkstuk op het voortgezet onderwijs een oplossing bedenkt voor een wereldprobleem en dat jaren later ook uitvoert. Een kind dat zijn verantwoordelijkheid neemt en in het groot of in het klein zijn steentje bijdraagt. En dus proberen wij onze baby en de andere kinderen te leren wat rentmeesterschap is. Het beheren van de aarde, die niet in ons bezit is. Een aarde te leen, waar we zuinig op moeten zijn.

Deze blog is geschreven door Mirjam Ordelman, eigenaar van oak and blush.